Το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό που δημοσιεύθηκε πρόσφατα δημιουργεί μια νέα συζήτηση για το μέλλον της Μεγαλόπολης.
Και ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε όλοι μια απλή ερώτηση:
Πού θέλουμε να βρίσκεται η Μεγαλόπολη τουριστικά σε 5 ή 10 χρόνια;
Γιατί το νέο Χωροταξικό δεν είναι αδιάφορο για την περιοχή μας.
Η Δημοτική Ενότητα Μεγαλόπολης κατατάσσεται στην κατηγορία Ε, «Περιοχές ενίσχυσης ειδικής ανάπτυξης», ενώ το ίδιο πλαίσιο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις ορεινές περιοχές, στον ήπιο και εναλλακτικό τουρισμό, στην αξιοποίηση παλαιών οικισμών, στην ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς και στη σύνδεση του τουρισμού με το φυσικό περιβάλλον.
Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα για τη Μεγαλόπολη.
Έχουμε έναν τόπο με σημαντική ιστορία, φυσικό πλούτο, ορεινούς οικισμούς, την Καρύταινα, την Αρχαία Τραπεζούντα και τη Φαλαισία, αλλά και ένα ιδιαίτερο μεταλιγνιτικό τοπίο.
Και πάνω απ’ όλα έχουμε κάτι που δεν μπορεί να δημιουργηθεί από μια τουριστική επένδυση:
Το Αρχαίο Θέατρο της Μεγαλόπολης.
Ένα μνημείο που θα μπορούσε να αποτελέσει κεντρικό σημείο αναφοράς για την τουριστική ταυτότητα της πόλης.
Το ίδιο το νέο Χωροταξικό προβλέπει την ανάδειξη, προσβασιμότητα και συνολική διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, μνημείων και ιστορικών τόπων, καθώς και τη σύνδεσή τους με το ευρύτερο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον.
Άρα το ερώτημα είναι απλό:
Τι κάνουμε εμείς για να αξιοποιήσουμε αυτό το πλεονέκτημα;
Γιατί δεν αρκεί να υπάρχει ένα μνημείο.
Χρειάζεται να γίνει προορισμός.
Να συνδεθεί με διαδρομές, πολιτιστικές εκδηλώσεις, την Αρχαία Μεγαλόπολη, την Καρύταινα, τα χωριά της Φαλαισίας, τα μονοπάτια, τη γαστρονομία και τα τοπικά προϊόντα.
Να μπορεί ένας επισκέπτης να έρθει στη Μεγαλόπολη και να έχει λόγο να μείνει μία, δύο ή και περισσότερες ημέρες.
Και δεν είναι μόνο το Αρχαίο Θέατρο.
Το νέο Χωροταξικό κάνει και μια ακόμη ενδιαφέρουσα αναφορά: θεωρεί υπό προϋποθέσεις δυνατή και επιθυμητή την αξιοποίηση παλαιών μεταλλείων ως ειδικών τουριστικών πόρων.
Αυτό για τη Μεγαλόπολη δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Η περιοχή μας έχει μια μοναδική ιστορία συνδεδεμένη με τον λιγνίτη και την παραγωγή ενέργειας.
Μπορούμε άραγε να μετατρέψουμε ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας σε στοιχείο της νέας ταυτότητας της πόλης;
Ένα μουσείο ή κέντρο βιομηχανικής κληρονομιάς;
Μια οργανωμένη διαδρομή στη μεταλιγνιτική περιοχή;
Ένας χώρος εκπαίδευσης και περιβαλλοντικής ενημέρωσης;
Δεν είναι εύκολες λύσεις. Είναι όμως ιδέες που αξίζει να συζητηθούν.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Μεγαλόπολη δεν έχει τι να δείξει.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε ακόμη καταφέρει να παρουσιάσουμε όλα αυτά ως ένα ενιαίο τουριστικό προϊόν.
Και εδώ χρειάζεται λίγη αυτοκριτική.
Δεν αρκεί να περιμένουμε ότι κάποιος θα ανακαλύψει μόνος του τη Μεγαλόπολη.
Δεν αρκεί να διοργανώνουμε περιστασιακά εκδηλώσεις.
Δεν αρκεί να έχουμε αξιοθέατα χωρίς ολοκληρωμένη προβολή, σήμανση, διαδρομές, ψηφιακή παρουσία και σύνδεση με την τοπική επιχειρηματικότητα.
Το νέο Χωροταξικό μάς δίνει ένα πλαίσιο.
Δεν θα μας δώσει όμως από μόνο του τουρίστες.
Αυτό απαιτεί σχέδιο.
Η Μεγαλόπολη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Η μετάβαση από την εποχή του λιγνίτη δημιουργεί μεγάλες προκλήσεις αλλά και μια μοναδική ευκαιρία να ξανασχεδιάσουμε την οικονομική και αναπτυξιακή ταυτότητα της πόλης.
Ο τουρισμός δεν είναι η μοναδική λύση.
Μπορεί όμως να αποτελέσει σημαντικό κομμάτι της νέας Μεγαλόπολης, εφόσον συνδεθεί με τον πολιτισμό, τη φύση, την ιστορία, την αγροτική παραγωγή και τη μεταλιγνιτική κληρονομιά.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Μεγαλόπολη έχει δυνατότητες.
Τις έχει.
Το ερώτημα είναι:
Θα υπάρξει η πολιτική βούληση, ο σχεδιασμός και η επιμονή ώστε αυτές οι δυνατότητες να γίνουν πραγματικότητα;
Και ειδικά για το Αρχαίο Θέατρο Μεγαλόπολης, ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να το αντιμετωπίζουμε απλώς ως ένα αδιαμφισβήτητα σημαντικό αρχαιολογικό μνημείο της περιοχής και να αρχίσουμε να το βλέπουμε ως ένα από τα βασικά αναπτυξιακά και πολιτιστικά κεφάλαια της ίδιας της πόλης.
Η ευκαιρία υπάρχει. Το ζητούμενο είναι να μην την αφήσουμε να περάσει.
Άρθρο του διαχειρστή