Η πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Μεγαλόπολης έφερε στο προσκήνιο ένα από τα πιο κρίσιμα, αλλά και περίπλοκα ζητήματα για το μέλλον της περιοχής: την πορεία υλοποίησης του νέου Τοπικού Πολεοδομικού Σχεδίου (ΤΠΣ). Η απόφαση για την έγκριση κονδυλίου με σκοπό την πρόσληψη ειδικού Τεχνικού Συμβούλου (Καθηγητή Πολεοδόμου) εγκρίθηκε μεν κατά πλειοψηφία, ωστόσο η συζήτηση ανέδειξε ένα παράδοξο που προκαλεί προβληματισμό.
Το κεντρικό σημείο τριβής εστιάζεται στο γεγονός ότι η βασική σύμβαση για το Πολεοδομικό Σχέδιο δεν έχει ακόμα υπογραφεί, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για τη χρονική σειρά και τη σκοπιμότητα των κυβερνητικών και δημοτικών χειρισμών.
Ένα έργο εγκλωβισμένο στα γρανάζια της γραφειοκρατίας
Όπως έγινε γνωστό, η μεγάλη μελέτη για το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο, προϋπολογισμού 980.000 ευρώ μέσω του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ), βρίσκεται «παγωμένη» εδώ και δυόμισι χρόνια λόγω δικαστικών προσφυγών μεταξύ των υποψήφιων αναδόχων. Η καθυστέρηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να εκπνεύσει η χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης χωρίς να πέσουν οι τελικές υπογραφές, με τη Δημοτική Αρχή να αναζητά πλέον εναλλακτικές λύσεις μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.
Μέσα σε αυτό το τοπίο αβεβαιότητας, η απόφαση της Δημοτικής Αρχής να προχωρήσει στην πρόσληψη ενός εξωτερικού συμβούλου για ένα έργο που νομικά και πρακτικά δεν έχει ξεκινήσει, αντιμετωπίστηκε από την αντιπολίτευση ως μια κίνηση μετέωρη. Κριτική ασκήθηκε στο ότι ο Δήμος επιλέγει να δεσμεύσει οικονομικούς πόρους για τη διαχείριση μιας μελέτης, τη στιγμή που η ίδια η ύπαρξη της μελέτης τελεί υπό αίρεση.
Η στρατηγική της «προληπτικής ετοιμότητας» έναντι του ρίσκου
Από την πλευρά του, ο Δήμαρχος και η πλειοψηφία υπεραμύνθηκαν της επιλογής, παρουσιάζοντάς την ως μια κίνηση στρατηγικής ετοιμότητας. Το επιχείρημα είναι ότι ο Δήμος οφείλει να έχει δίπλα του έναν έγκριτο επιστήμονα ώστε, όταν ξεκολλήσει η σύμβαση, να είναι έτοιμος να διεκδικήσει τις βέλτιστες χρήσεις γης και να προσελκύσει επενδύσεις, ξεπερνώντας το αναπτυξιακό τέλμα που επιβάλλει το παρωχημένο πλαίσιο του 1985.
Ωστόσο, οι επικριτές αυτής της προσέγγισης επισημαίνουν ότι η θεσμοθετημένη τριμελής επιτροπή παρακολούθησης του έργου και το υφιστάμενο δυναμικό των τοπικών μηχανικών θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες του Δήμου, χωρίς την ανάγκη εξωτερικών αναθέσεων σε αυτή την πρώιμη φάση.
Συμπέρασμα
Το Δημοτικό Συμβούλιο βρέθηκε μπροστά σε ένα κλασικό διοικητικό δίλημμα: Είναι προτιμότερο να επενδύεις προκαταβολικά σε συμβουλευτικές υπηρεσίες για να είσαι έτοιμος απέναντι στο μέλλον, ή μήπως μια τέτοια κίνηση ενέχει το ρίσκο της άσκοπης δαπάνης όταν οι βασικές υποδομές του έργου εκκρεμούν;
Παρά τις αμφιβολίες για το timing της απόφασης, η πλειοψηφία επέλεξε τον δρόμο της «προληπτικής δράσης», με την ελπίδα ότι οι εξελίξεις γύρω από τη σύμβαση του ΤΠΣ θα δικαιώσουν τελικά την επιλογή τους.